Hopen op Rokjesdag?

Daar was die dan eindelijk: de voorspelling dat de zomer officieel gaat beginnen. Twee weken geleden alweer stond in De Volkskrant geschreven dat Rokjesdag in de lucht hing. Volgens de altijd nauwkeurig observerende meneer Bril verheugen onze damesbenen zich wederom op het voelen van de zachte zomerwind.

Helaas. Rokjesdag is niet alleen een aankondiging van zomerweer, blote benen en geluk. Het is ook het moment dat ons spiegelbeeld miraculeus verandert. Die zachte extra winterpondjes zijn in het zonlicht opeens lelijk en afstotend. Een rokje, daar komen we nog wel mee weg, maar intussen vrezen we het onvermijdelijke. Het strand.

Op deze eerste warme dagen zie je dan ook meer dan alleen blote benen. De inhoud van boodschappenmandjes zijn overduidelijk lichter, de hoeveelheid hardlopers in de stadsparken zijn verdubbeld en er is geen damesblad te krijgen waarin niet vermeld staat hoe wij ons lijf ook deze zomer weer ‘bikiniklaar’ kunnen krijgen.

In al die glossy’s staan foto’s van mooie, strakke, slanke en gladde vrouwen. Stralend poseren ze met hun voeten in de blauwgroene branding. “Als ik er zo uitzie, word ik ook gelukkig”, denken we onwillekeurig en slaan de bladzijde om zodat we kunnen lezen welke crèmes we moeten aanschaffen, wat we moeten eten en welke fitnesstrend de beste is, om dat ideaalbeeld te bereiken.

Ook al weten we dat elke foto in een damesblad bewerkt is, toch ervaren de meeste van ons een druk om te voldoen aan dat mooie plaatje. Veel mensen beginnen aan een dieet met als doel niet alleen slanker, maar ook gelukkiger te worden. Dat je pas gelukkig wordt als je slank bent is eigenlijk best een enge gedachte. Zeker als dat betekent dat je er uit moet zien als in de damesbladen.

Gelukkig hoor je tegenwoordig ook steeds vaker een ander geluid. Het is hip om goed voor jezelf te zorgen, gezond te eten en regelmatig te bewegen. Dat je daarvan wel gelukkiger wordt, maakt zelfs Rokjesdag meer dan draaglijk.

Gepubliceerd in DAG op 07-05-2008. Zie ook www.dag.nl

Share

Mooi oppervlakkig

Vandaag voelde ik me klote. Eigenlijk voel ik me de hele week al weinig waard en daarboven op ook nog lelijk en dik. Teveel in sigarettenrook gezeten, te weinig slaap gehad en als kers op de slagroom had ik zaterdagnacht plotseling heel erg pijn in mijn rechteronderbeen. Dezelfde kant waar al maanden mijn knie op halve kracht meedoet. Ik had echt niks gedaan die dag waar het door kon komen, wel voor het eerst die week weer voorzichtig een paar keer een halfuur hardgelopen. Zou het van die paar kilometer rennen komen, nee toch zeker? Dit was pure ouderdom, bedacht ik me: ik takel natuurlijk af. En daar ging mijn geestelijke spiraal naar beneden.

Soms helpt het om zo’n spiraal te doorbreken met iets wat je nog nooit eerder hebt gedaan. En zo geschiedde. Jawel, vandaag voor het eerst in mijn leven op een crosstrainer gestaan, dit nadat ik voor het eerst in mijn leven een abonnement op een sportschool heb genomen. Dit weer nadat ik een verhullend sportbroekje, strak-makende creme en een blad vol tips over een gezond lichaam heb aangeschaft, dat alles had ik wel eens vaker gedaan, maar het maakt het plaatje van vandaag wel zo compleet.

En nu, op deze bevrijdingsdag in alle opzichten, zit ik in de zon en voel me voor het eerst sinds dagen weer meer dan ok. Van buiten en van binnen. Gewoon door even de aandacht alleen maar te richten op de buitenkant. Ik ben het volledig eens met eenieder die roept dat het toch gaat om je binnenkant, hoe je je voelt, wat je denkt en hoe je doet en niet hoe je eruit ziet. Maar toch.

Een dagje bezig zijn met je eigen oppervlakte kan veel goeds doen voor dat wat eronder zit. 

Share

Jong geleerd is oud gedaan

Een goede dag aan zij die zich interesseren of simpelweg nieuwsgierig zijn, 

Kort na mijn eerste publicatie in DAG, is mij door diverse kennissen duidelijk gemaakt dat een column in een krant niet zonder andere schrijfsels kan bestaan. Gevoelig als ik ben voor druk van buitenaf (als het mij uitkomt), luisterde ik braaf en ziehier het resultaat.

Om te beginnen natuurlijk die allereerste publicatie:

Jong geleerd is oud gedaan

Ik ben niet dik, nooit geweest en ik heb ook nooit een dieet hoeven volgen; het leven is niet altijd eerlijk, ik weet het. Wel heb ik, zolang ik me kan herinneren een intieme relatie met eten gehad. Op de lagere school had ik een vriendinnetje wier moeder heerlijk kon koken en waar ik dus opvallend vaak rond etenstijd verscheen. Soms leidde dit tot lichte paniek bij haar die ik eerde als opperkok, immers: als Isabelle kwam eten, moest er voor twee personen extra worden gekookt. Wellicht is in dat huis mijn neiging tot mateloosheid wel begonnen. Ik ervoer ontzag en verbeeldde mij bewondering wanneer mijn vriendinnetje, de opperkok en aanverwante tafelgasten mij voor de derde keer een bord vol zagen scheppen. Door veel te eten liet ik zien hoe lekker ik alles wel niet vond.

Aan de keukentafel waar ik normaal thuishoorde, heerste een heel andere visie op eten. Eten was een noodzakelijk kwaad en eten koken ook. Beide dienden dan ook minimaal te gebeuren en van genieten was al helemaal geen sprake (toen ik op achttienjarige leeftijd het ouderlijk huis verliet, zijn de pannen zeker acht jaar onverwarmd in de keukenkastjes blijven staan). Aan die keukentafel zat ik dan, als ontheemd klein Bourgondisch meisje in de dop. Wanneer mijn vader niet dezelfde liefde had voor lekker eten (maar traditie getrouw zelf alleen op zondag kookte), had ik vast en zeker geloofd dat ik een te vondeling gelegd prinsesje was.

In de afgelopen jaren heb ik veel verhalen gehoord van cliënten over ervaringen met eten in hun vroege jeugd. Iedereen heeft een relatie met eten en is voor de rest van zijn leven gedwongen een relatie met eten te houden. Dit betekent natuurlijk niet dat je relatie met voedsel voor eeuwig en altijd dezelfde hoeft te zijn. Anders dan met een partner van vlees en bloed, kun je de relatie die je met eten hebt wel degelijk veranderen als je dat wilt.

Het in kaart brengen van de geschiedenis van je (eigenaardige) eetgewoonten, kan helpen bij de eerste stappen op weg naar een ander eetpatroon. Zelf snap ik eindelijk dat mensen me niet waarderen om mijn grote eetvermogen (een merkwaardige overtuiging, ik weet het) en kan ik nu rustig net zoveel of weinig eten als ik nodig heb.

 Verschenen in DAG, woensdag 16-04-08. Zie: www.dag.nl

 

Share