Daar zit ik dan, met m’n goede gedrag, m’n kopje thee en m’n ingeplande tijd, te wachten op iemand die nu toch echt niet meer lijkt te komen. Een aardig mailtje sturen dan maar, dat ik hoop dat alles goed gaat en dat we een afspraak hadden en dat ik normaal gesproken dan een factuur zou sturen, maar nu vooral eerst benieuwd ben naar de reden van haar afwezigheid.
Ik heb een eigen bedrijf en hoef mijn tijd aan niemand anders te verantwoorden dan aan mezelf, ook is het aantal protocollen waar ik me als leefstijlcoach en trainer Positieve Gezondheid aan moet houden overzichtelijk en grotendeels goed uit te leggen. Ik kan de menselijke maat volgen, ik mag persoonsgerichte zorg geven en ik zou niet anders willen.
Als trainer kom ik veel bij zorginstellingen en huisartspraktijken en ontmoet ik allerhande professionals die ook niets liever zouden willen, maar die gebonden zijn aan opgelegde protocollen, tijdschema’s, afvinklijsten en (computer)programma’s. Soms zijn deze er om een zo groot mogelijke gelijkheid van zorg en kwaliteit te kunnen garanderen, maar vaker zijn het kostenbesparingen in het kader van efficiënt werken.
Efficiëntie en kostenbesparingen zijn de meest gehoorde toverwoorden om ons zorgsysteem ‘levend’ te houden. En hoe vaker je iets hoort, hoe geloofwaardiger het gaat klinken en zo is zorgen voor mensen een cijfergericht zorgsysteem geworden.
Cijfers kun je controleren, systemen vergen een algehele inbedding en protocollen moet je volgen. De persoonsgerichte zorg verliest het hier op alle vlakken van de beleidsmakers en de verzekeraars.
“Niet alles wat telt, kan geteld worden. Niet alles wat geteld kan worden, telt”, aldus Albert Einstein. De werkelijkheid en het individu zijn niet in een model te vatten, je sluit altijd dingen uit. En die uitsluiting heeft soms schrijnende gevolgen.
Wat ik schrijf is niet nieuw, niet in kennis en niet in de wens. Of zoals Audre Lorde (universitair docent en feministisch-activistisch schrijfster) het verwoordde in haar strijd tegen alle vormen van ontmenselijking: “Er bestaan geen nieuwe ideeën, alleen nieuwe manieren om de ideeën die we koesteren kracht te geven”.
Continuïteit van persoonsgerichte zorg heeft blijvende inzet nodig van ons allemaal. Een systeem wordt niet in één dag gerealiseerd en ook niet door enkelingen in stand gehouden of veranderend. Het zijn alle mensen voor ons, alle mensen vandaag en alle mensen morgen die bepalen hoe we (willen) werken.
Een mooie vraag die je jezelf regelmatig zou kunnen stellen: Doe ik het goede, doe ik het goed en doet het goed? (filosoof en socioloog Harry Kunneman)
Goede zorg vereist persoonlijke aandacht, tijd en vertrouwen: eerst de mens en de verbinding, dan pas de cijfers en de efficiëntie. En eigenlijk geldt dit overal, niet alleen in de zorg.
Het duurt vier dagen voor ik een bericht terugkrijg van mijn cliënt, ze durfde niet terug te mailen, ze schaamde zich. Er is nog veel vertrouwen te geven en te winnen bij ons allemaal.
Tja, dat is jammer dat het meer om cijfers gaat dan om menselijkheid, daarom gaat er ook veel fout bij instanties, helaas.
Wel fijn dat jouw cliënt nog
” gevoel” heeft. Hoeveel zijn er niet gevoelloos geworden en trekken hun schouders op.
Fijn dat er nog persoonlijke coaching is. 👍🏻