Op gewoon zomaar een verloren (…) uurtje klik ik van heftig nieuws, naar lonkende aanbiedingen en blijf ik hangen bij de wél geweldige levens van mijn vrienden. Ik neem weer eens een versie van de wereld tot me via een schermpje, waarmee ik niet alleen mijn tijd maar ook mijn humeur en energie verlies.
Door de verscherming van onze werkelijkheid lijkt verbinding alleen nog maar een technologisch middel tot een doel dat jij op elk gewenst moment kan managen. Je kan en wil de beste versie van jezelf laten zien, je kan en wil 24 uur per dag consumeren en geholpen worden. Algoritmes zorgen ervoor dat je alleen informatie krijgt die jou raakt en met een druk op de knop kan je met een duimpje of een ander emoticon laten zien wat je ergens van vindt.
Ondertussen is het alsof we in deze tijd van toenemend egocentrisme en efficiëntie het vermogen verliezen om de ander te willen begrijpen. Het lukt ons niet langer om informatie te duiden vanuit een perspectief dat buiten onze eigen algoritmebubbel ligt. Voor (onderling) begrip is namelijk tijd en rust nodig en regelmatig een gesprek met een echt mens die je niet kan wegklikken.
“Omdat er geen tijd is om te denken, noch rust tijdens het denken, neemt men afwijkende meningen niet meer in overweging: men volstaat ermee ze te haten”
Friedrich Nietzsche schreef dit meer dan honderd jaar geleden. Misschien verandert er wel niks in hoe we naar de wereld en elkaar kijken en verandert alleen de manier waarop we onze blik op de wereld en de ander kunnen uitdrukken. Nu sneller dan ooit in de digitale werkelijkheid: we steunen, liken, sturen door, ghosten, shamen, volgen en ontvolgen, haten en trollen.
We kunnen razendsnel (re)ageren zonder na te hoeven denken over een (ver)antwoord(ing).
Het schijnt dat elke generatie over zijn eigen tijdperk zegt dat het ingewikkelde tijden zijn. Augustinus van Hippo (354-430) verwoordde het in zijn tijd als volgt:
Het zijn ingewikkelde tijden, althans dat zeggen de mensen tenminste. Laten we liever goed leven, dan worden de tijden vanzelf goed. Wij zijn de tijden. Zoals wij zijn, zo zijn de tijden.
Ik ga mijn tijd goed leven door vaker af te spreken met mijn vrienden, door rustig een papieren krant te lezen, door naar buiten te gaan om de lente te volgen en te genieten van de onverwachte ontmoetingen in die versie van de wereld die onvindbaar is op mijn scherm, die ik niet kan controleren, maar wel met al mijn zintuigen echt kan (be)leven.
