Mijn ideeën ontstaan regelmatig vanuit halve kennis. Ik ben op sommige gebieden een wandelende klok-klepel die halve kennissen vrolijk met elkaar verbindt. En ja, ik ben me er ook vrolijk van bewust dat de vorige zin syntactisch op z’n minst twijfelachtig is.
Vandaag wilde ik een blog schrijven over palindromen, ik had ook al een titel: “ik lijd aan het palindroom-syndroom” dat klonk alvast goed. Alleen… nu blijkt dat waar ik het woord palindroom gebruik, ik eigenlijk een lemniscaat bedoel. Een palindroom is een woord dat zowel van voor naar achteren als van achteren naar voren hetzelfde leest: redder bijvoorbeeld, of: droomoord. Maar goed, ik bedoelde dus een lemniscaat, zo’n liggende acht, het symbool voor oneindigheid.
Oeps, foutje. Ik ga verder met mijn blog want ik had al mooie lemniscaten bedacht over hoe twee concepten elkaar kunnen versterken door eenzelfde handeling. Zowel rust als vertrouwen nemen bijvoorbeeld toe door jezelf en elkaar de tijd te geven. Alleen… nu vertelt Google mij dat een lemniscaat de oneindige beweging is tussen twee polen waarbij het kruispunt gezien wordt als de balans, de verbinding: het punt waarop harmonie ontstaat.
Aha, oké. Dan bedenk ik nu een lemniscaat over discussiëren. De polen van een discussie zijn simpel: je bent het ergens mee eens, of niet, en de oneindigheid van zulke discussies hebben we allemaal wel eens meegemaakt.
Hoe kom je in zo’n welles-nietes gesprek weer tot het midden waar de harmonie zit? Door de argumentatiekunst van het verleggen toe te passen. Verleggen doe je door het perspectief van de ander te begrijpen, door te erkennen dat in sommige contexten de argumenten van de ander misschien wel kloppen. Hieronder zie je mijn verbeelding van een lemniscaat over discussiëren.
Misschien bevindt zich op dat midden ook wel de mogelijkheid voor de lemniscaten zoals ik ze bedacht had: niet die van twee tegenstellingen en een kern van harmonie, maar een lemniscaat met twee ideeën die beide door eenzelfde handelen versterkt worden. Zoals die over rust en vertrouwen hieronder.
Ik vind dat zo’n perspectief best mag, mijn geliefde is wat strikter in de definitieleer en vindt van niet. Zo hebben we toch weer een tegenstelling te pakken, maar wel in liefdevolle harmonie gelukkig.
