Poëzie voor de moeilijke momenten

Ik zou graag huppelend door het leven dansen; alleen maar dingen doen die ik leuk vind en niks doen wat me niet aanstaat. Heerlijk lijkt me dat, maar met alles wat er van me verwacht wordt en met alles wat ‘moet’, voelt het huppelen soms behoorlijk onmogelijk en voel ik me alleen maar moe en geleefd.
Hoe te overleven in de wereld vol verwachtingen en verplichtingen? Annie M.G. Schmidt had daar het volgende over te zeggen.

Ik wil niet meer, ik wil niet meer,
Ik wil geen handjes geven.
Ik wil niet zeggen elke keer: jawel mevrouw, jawel meneer,
nee nooit meer in mijn leven.
Ik doe mijn handen op mijn rug en ik zeg lekker niks terug.

Tja, als kind kan je nog ongestraft lekker niet meedoen. Later als je groot bent, zijn er omstandigheden en andere mensen waar je rekening mee moet houden. Of zoals Elsschot het ooit zo mooi noteerde:

(….) Tussen droom en daad
staan wetten in de weg
en praktische bezwaren
En ook weemoedigheid
die des avonds komt
en die niemand kan verklaren. (..)

En alsof rekening houden met anderen nog niet zwaar genoeg is, zijn er die momenten dat je maar blijft piekeren over alles. In zo’n geval steun ik op de regels van J.C. Bloem:

Denkend aan de dood kan ik niet slapen
En niet slapend denk ik aan de dood
En het leven vlied gelijk het vloot
En elk zijn is tot niet zijn geschapen. (…)

Of wat hoopvoller gezegd; alles gaat voorbij, dus ook deze rotdag en dit rotgevoel. Echt.

Share
Geplaatst in iBlog, literaire coach