Ik hou van woorden die tot de verbeelding spreken en laatst hoorde ik er weer eentje: roofdierluisteren.
Ineens zie ik het roofdierluisteren overal en het lijkt bijna wel de standaard in de politiek: mensen die met samengebalde vuisten, strakgespannen lijven, doelgerichte blikken aan het ‘luisteren’ zijn. Ondertussen wacht de roofdierluisteraar het juiste moment af om toe te slaan. Het gaat hem niet om wat er gezegd wordt, maar vooral om wie het zegt. Ben jij door de roofdierluisteraar in het hokje ‘tegenstander’ en (daardoor) minderwaardig geplaatst? Dan luistert een roofdierluisteraar tot het moment waarop deze zijn reactie-klauwen kan uitslaan om jou te laten zien wie er gelijk heeft en wie de baas is.
Roofdierluisteren doet me daarmee ook denken aan twee andere woorden: antwoorden en reageren die we gebruiken als synoniemen, maar waartussen een verhelderend onderscheid te maken valt.
Reageren is wat we snel doen in een reactie op iets of iemand. We re-ageren: we gaan de strijd aan met de ander. We reageren instinctief vanuit emoties: “jouw woorden roepen bij mij agitatie op en dus ik heb alle recht om daarop te reageren. Als het je niet bevalt, dan ga je maar weg”.
Antwoorden bevindt zich in dezelfde woordenfamilie als verantwoorden en verantwoordelijkheid. Je antwoord niet om te winnen en je luistert niet om te reageren. Je luistert omdat je wilt leren en begrijpen en oprecht nieuwsgierig bent naar wat de ander vertelt. Je antwoordt omdat wat je te zeggen hebt kan bijdragen aan wederzijds begrip, aan nieuwe inzichten en aan een betere verbinding.
